Powered by Blogger.
getLinks(); ?>

O καυτός ορισμός της ηγεσίας του Αρείου Πάγου

Friday, May 31, 2019

Αυτή τη στιγμή συνεδριάζει το Υπουργικό Συμβούλιο προκειμένου να αποφασίσει για τον ορισμό των νέων προσώπων που θα στελεχώσουν την προεδρεία του Αρείου Πάγου και την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Το θέμα έχει προκαλέσει πολιτική θύελλα, διότι έχει αμφισβητηθεί αν η κυβέρνηση έχει την πολιτική νομιμοποίηση να προβεί σε έναν τέτοιο διορισμό, ενώ βρισκόμαστε ουσιαστικά σε μια προ-προεκλογική περίοδο μέχρι τις 7 Ιουλίου 2019, οπότε θα πραγματοποιηθούν οι εκλογές.

Το πρόβλημα είναι το εξής: στις 30 Ιουνίου ορίζει το Σύνταγμα ότι είναι η καταληκτική ημερομηνία για όσες και όσους υπηρετούν στις θέσεις της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, ως ημερομηνία υπολογισμού συμπλήρωσης του 67ου έτους των ανώτατων δικαστών. Δηλαδή για να μην ψάχνουμε πότε έχουν τα γενέθλιά τους, το Σύνταγμα τοποθετεί κυριαρχικά αυτό το ορόσημο, ώστε το Υπουργικό Συμβούλιο να έχει προετοιμάσει την διαδικασία της διαδοχής τους.

Άρα το ίδιο το Σύνταγμα θέλει, χωρίς βέβαια να το λέει, η διαδικασία να ολοκληρώνεται στις 30/6.

Επομένως, η Κυβέρνηση πρέπει να κάνει όλη τη διαδικασία πριν από αυτή την ημερομηνία. Οι ενστάσεις που έχουν όλες προκύψει αυτές τις μέρες είναι πολιτικής και δεοντολογικής φύσης. Δηλαδή η Κυβέρνηση δεν είναι υπηρεσιακή μεν, αλλά μήπως λόγω του ότι έχει εξαγγείλει τις εκλογές έχει μόνο διεκπεραιωτικές αρμοδιότητες για να οδηγήσει την χώρα σε αυτές; Αυτή είναι μια πολιτική κριτική, δεν είναι νομική. Νομικά η Κυβέρνηση έχει όλες τις συνταγματικές αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας και πολιτικά επιλέγει ποιές θα ασκήσει.

Η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία ορίζεται ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου είναι προεδρικό διάταγμα, το οποίο εισηγειται το Υπουργικό Συμβούλιο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Άρα, αυτός καλείται να δημοσιεύσει στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τον ορισμό της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Μπορεί ο ΠτΔ να αρνηθεί να υπογράψει το σχέδιο του προεδρικού διατάγματος; Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα που συνδέεται με το αν ο ΠτΔ ασκεί έλεγχο συνταγματικότητας των νόμων. Όμως, εδώ δεν τίθεται θέμα συνταγματικότητας, αφού όλοι οι συνταγματολόγοι συμφωνούν ότι το θέμα είναι δεοντολογικό, ηθικό και πολιτικό, όχι συνταγματικό. Μπορεί ο ΠτΔ να αρνηθεί να υπογράψει σχεδιο προεδρικού διατάγματος τασσόμενος με μια πολιτική κριτική εις βάρος της Κυβέρνησης; Ξεκάθαρα όχι. Αν το πράξει, θα έχει τελέσει παράβαση καθήκοντος. Το μόνο που υπάρχει ως αντίδραση θα είναι να υποβάλει την παραίτησή του.

Ποιός είναι ο φύλακας του Συντάγματος, ο ανώτατος άρχων ή ένα ανώτατο δικαστήριο; Αυτό ήταν το αντικείμενο του επιστημονικού διαλόγου των δύο κορυφαίων γερμανών δημοσιολόγων Κέλσεν και Σμιτ. Κατά την γνώμη μου, το θέμα που μας απασχολεί δεν είναι νομικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το Σύνταγμα αναφέρει ότι η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου δεν προσβάλλεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας! Το ίδιο το Σύνταγμα θέλει η διαδικασία αυτή να αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα της Κυβέρνησης και ο έλεγχος της διαδικασιας να περιορίζεται στο πεδίο της πολιτικής κριτικής.

Gradually ascending

Thursday, May 30, 2019

Sermon for Ascension Day


What are graduation ceremonies for?


These days, not only do we graduate from university, but we also graduate from school. Even primary schools are now holding graduation ceremonies. Is it right?


[PAUSE]


Graduation really means the next step we take. At Mass, we hear the Gradual being sung following the epistle and before the Alleluias for the Gospel. The reason is that the Gradual is sung on the step of the lectern. Graduation is about the next step. At primary school, a child graduates to secondary school. Some secondary school pupils graduate to university. And a university student graduates to… well, to what?


Ah! There’s the rub!


In little graduations, it’s clear where you’re going – to secondary school or, perhaps, to university. That might be scary and life-changing, but at least there is some certainty somewhere to look. It’s that final graduation, from secondary school or university that you realise that graduation has a sharp edge – where are you going now?


A graduation ceremony celebrates the past years and their achievements. All the regalia, the pomp and circumstance, even the bit of paper you get given – all of these are about the past. Your qualifications are all about what you once achieved and not what you’re going to achieve next. They show what you were once capable of but not what you will do next.


[PAUSE]


It’s the same pattern with the prophet Elisha as he realises that his master Elijah is gone. He is in despair. He tears his clothes and laments because suddenly, after witnessing Elijah’s graduation to heaven, he, too, has graduated to uncertainty. Yet, he is given a link to the past in the mantle he receives from Elijah as he leaves for heaven. That link to the past shows that God has given him the blessings that he gave his servant Elijah and that there is some continuity. Elisha’s discipleship is not nothing – it means a great deal. Elisha’s time as a disciple allows him to take what he has been given and move forward with it.


[PAUSE]


Likewise, we see the Disciples gazing up into Heaven as Jesus ascends. Our Lord may be ascending, but it is the Disciples who are graduating. They stand in joy and rejoicing despite the Ascension but there is always the moment of “what do we do now?” Our Lord’s teaching is superlative and points the way of living but it is not enough. The do not yet have that link with their discipleship to take away with them into their ministries across the world. Our Lord has not given them anything of his like a mantle to carry with them. Are the Disciples to rely only upon their experience and achievement? If they are, then they are like the rest of us who graduate who rely only upon a piece of paper declaring our exam results to convince others of our capabilities.


If Our Lord’s teaching was enough then the story would end here. There would be no real point to the Crucifixion and Resurrection for us. They would only have happened for the Disciples and their edification. Yet, the Cross and Resurrection are precisely what the world needs to know about. The Cross and Resurrection are as much for us as for the Disciples. Yet we cannot experience either save only as facts of History. There needs to be more to it. If this graduation is to mean anything, we need something real to take away with us into the future to bring that reality to the world.


[PAUSE]


The Lord graduates into Heaven, but the Disciples have another graduation to go before they are let loose on the world. They will be given something to take with them which connects them with their past discipleship and their life with the Lord. They will be given something on which they can fall back in times of stress and will yet carry them forward in their lives.


We, too, always face an uncertain future however we carry always with us, not just the teaching of Christ but also His continued presence in our lives. We are always connected to safety no matter what this world throws at us or does to us. Our graduation in Christ always comes with an unbreakable link, not just to the past, present and future, but beyond Space and Time. Even with Christ ascended into heaven, we are never alone.

Στην Ολομέλεια ΣτΕ για το θρήσκευμα στα απολυτήρια γυμνασιου και λυκείου

Tuesday, May 28, 2019

Κυρίες και κύριοι δικαστες, 

Βρισκόμαστε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, με μια υπόθεση η οποία αφορά το επίπεδο της προστασίας προσωπικών δεδομένων ανηλίκων μαθητών. Πιστεύουμε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας για μία ακόμη φορά θα επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται στην πρωτοπορία της διασφάλισης ενός υψηλού επιπέδου προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ελλαδα.

Ο πρώτος λόγος της αίτησης ακύρωσης αφορά ακριβώς την παραβίαση του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων της Ε.Ε. 2016/679, ο οποίος τέθηκε σε εφαρμογή στις 25.5.2018. Λίγες ημέρες μετά, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων δημοσίευσε την απόφασή του με την οποία ορίζεται ότι σε πολλά σχολικά πιστοποιητικά, ανάμεσα στα οποία και το απολυτήριο του γυμνασίου και το απολυτήριο του λυκείου θα φέρουν το πεδίο του θρησκεύματος των μαθητών. 

Δεν θα έρθουμε καθόλου στο ερώτημα περί του εάν είναι υποχρεωτική ή όχι η αναγραφή. Αρκεί και μόνο ότι πάνω στο απολυτήριο του λυκείου υπάρχει το πεδίο του θρησκεύματος. Γιατί μας αρκεί αυτό για να μιλήσουμε για παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων; Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που κάναμε ακριβώς αυτή την συζήτηση για την προαιρετική ή μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Το Δικαστήριό Σας επί αυτού του ερωτήματος είχε έρθει τότε να δικάσει και να κρίνει και να πει ότι το δικαίωμα παραβιάζεται και με την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος. Με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί το πεδίο “θρήσκευμα” από τα δελτία των αστυνομικών ταυτοτήτων. Θυμίζω ότι τότε το αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδας για την διενέργεια δημοψηφίσματος ήταν για την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος και οχι, φυσικά, για την υποχρεωτική αναγραφή που δεν θα μπορούσε με τίποτε να υποστηριχθεί. 

Από την πλευρά του Υπουργείου έχουμε την απάντηση ότι ο λόγος για τον οποίο συγκεντρώνονται στοιχεία για τα θρησκεύματα των μαθητών είναι ότι στο αρχείο που λέγεται My School, δηλαδή “το σχολείο μου”, εισέρχονται τέτοια δεδομένα προκειμένου να δουν ποιοι μαθητές ανήκουν σε θρησκεύματα που επιτρέπουν να πάρουν άδειες για θρησκευτικές αργίες ώστε να μην μπουν αδικαιολόγητες απουσίες. Ωστόσο, αυτή η δήλωση, ότι δηλαδή ας πούμε ένας μαθητής είναι μουσουλμάνος, άρα μπορεί τις ημέρες του Ραμαζανίου να απέχει, ή ότι ένας μαθητής είναι εβραίος, άρα μπορεί να απέχει τις αντίστοιχες ημέρες των θρησκευτικών εορτών, αυτή η καταγραφή στο συγκεκριμένο αρχείο που λέγεται My School δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το να καταγράφεται το θρήσκευμα του μαθητή στο τελικό εκείνο δημόσιο έγγραφο, το οποίο θα τον ακολουθεί σε όλη του την ζωή. Και κυρίως την εργασιακή του ζωή. Γιατί το απολυτήριο λυκείου δεν είναι ένα οποιοδήποτε πιστοποιητικό. Είναι ένα δημόσιο έγγραφο  που καθένας που αναζητά εργασία θα το προσκομίσει, θα το παρουσιάσει στον εργοδότη του, σε μια κοινωνία που διακατέχεται από έντονα θρησκευτικά συναισθήματα και στην οποία υπάρχει και η επικρατούσα θρησκεία, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Συντάγματος, δεν είναι ξεκάθαρο και δεν είναι ασφαλές το να γνωρίζουμε ποια θα είναι όταν θα έχει αυτό το χαρτί κενό το πεδίο του θρησκεύματος. 

Γι’ αυτόν τον λόγο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι παραβιάζεται η θρησκευτική ελευθερία του μαθητή εκείνου που απλώς και μόνο μπαίνει μια παύλα στο μάθημα των θρησκευτικών στον έλεγχο της αναλυτικής του βαθμολογίας. Γιατί; Γιατί φαίνεται ότι έχει πάρει απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών στην Πολωνία, όπου κι εκεί είναι έντονο το θρησκευτικό στοιχείο και πολύ σημαντική και πλειοψηφική η καθολική πίστη και δεν πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διακρίσεων λόγω των θρησκευτικών πεποιθήσεών του. Και γι’ αυτό τον λόγο, καταδικάστηκε το 2010 η Πολωνία, στην υπόθεση Grzelak κατά Πολωνίας αυτού του μαθητή. Μόνο και μόνο επειδή υπήρχε μια παύλα, επειδή είχε πάρει απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών. 

Στην προκειμένη υπό κρίση περίπτωση, ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων κατηγοριοποιεί το θρήσκευμα ως ένα από τα ευαίσθητα δεδομένα: “ειδικές κατηγορίες δεδομένων”, στο άρθρο 9. Στο άρθρο 9, λοιπόν, υπάρχουν δέκα λόγοι για τους οποίους επιτρέπεται η επεξεργασία των δεδομένων του θρησκεύματος. Κανένας από αυτούς τους λόγους δεν δικαιολογεί την αναγραφή του δεδομένου του θρησκεύματος στο πιστοποιητικό του απολυτηρίου του σχολείου. Κανένας λόγος! Και θα μου πείτε, μα, αν είναι προαιρετικό, τελικά και δεν μπει για όλους τους μαθητές – πέρα από την προηγούμενη συζήτηση που σας είπα ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάπου ως ένα κενό, γιατί είναι παράβαση και μόνο που ο Υπουργός, στην υπουργική του απόφαση έχει βάλει το πεδίο του θρησκεύματος; Γιατί και μόνο το υπόδειγμα που έχει ένα πεδίο, στο οποίο θα συλλέγεις το θρήσκευμα, με την ορολογία που ακολουθεί ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων είναι περίπτωση “συλλογής” προσωπικών δεδομένων! Ο Γενικός Κανονισμός εφαρμόζετα και στο στάδιο ακόμη της συλλογής. Μπορεί να μην έχεις αποκτήσει το δεδομένο, αλλά προσκαλείς το υποκείμενο να σου το παραχωρήσει, ακόμη και οικειοθελώς. 


Δεν νοείται οικειοθελής παραχώρηση ευαίσθητων δεδομένων, με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων, όταν ο υπεύθυνος επεξεργασίας είναι δημόσια αρχή, όπως είναι εδώ τα σχολεία. Βλέποντας τον αριθμό 43 του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων, αναγράφεται ότι δεν νοείται “συγκατάθεση” του πολίτη, προς μια δημόσια αρχή, γιατί αυτή η συγκατάθεση στερείται του στοιχείου της ελεύθερης δήλωσης βούλησης. Δεν είναι ελεύθερη συγκατάθεση, για να δώσεις ένα ευαίσθητο δεδομένο, σε μια δημόσια αρχή, σύμφωνα με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων. 

Συνεπώς, αφού αυτή η συλλογή και η επεξεργασία δεν εμπίπτει σε καμία από τις προβλεπόμενες νόμιμες βάσεις του άρθρου 9, είναι ξεκάθαρο ότι παραβιάζεται, και μόνο με την έκδοση της υπουργικής απόφασης και με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μια κανονιστική διοικητική πράξη, ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων. 

Και το χειρότερο είναι ότι δεν παραβιάστηκε απλώς ένα μήνα μετά την θέση σε ισχύ του GDPR. Παραβιάστηκε και πριν από έναν μήνα περίπου, όπως ακούσαμε και από την εισηγήτρια, ύστερα από την άσκηση των υπό κρίση αιτήσεων ακυρώσεως. Ο Υπουργός επανέρχεται, διορθώνει κάτι άλλο στα απολυτήρια Γυμνασίου και Λυκείου και στα υπόλοιπα πιστοποιητικά. Είναι εις γνώση της συγκεκριμένης αίτησης ακύρωσης με μια πολύ σταθερή νομική θεμελιωση. Επιμένει, κάνει πάλι το ίδιο λάθος και θέλει να παραβιάσει και πάλι τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων. 

Αυτά είναι, λίγο πολύ, διατάξεις που ισχύουν και με τον Ν.2472/1997. Δεν χρειάζεται να τον ενσωματώσουμε τον Κανονισμό είναι άμεσα εφαρμοστέο δίκαιο. Αλλά και ο Ν.2472 έχει κι αυτός επτά λόγους για τους οποίους επιτρέπεται η επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων, στο άρθρο 7 παρ. 2.  Αν δεν ισχύει κάποιος από τους λόγους, που δεν ισχύουν στην συγκεκριμένη περίοπτωση, δεν εξυπηρετεί καν τον σκοπό η καταγραφή του θρησκεύματος στο τελικό αυτό δημόσιο έγγραφο, παραβιάζεται η βασική αρχή που είναι ότι απαγορεύεται η επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων. 

O τρίτος λόγος ακύρωσης είναι η παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας που κατοχυρώνεται από το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σε συνδυασμό με το άρθρο 8, γιατί αφορά ενδιάθετο φρόνημα, το οποίο δεν χρειάζεται να είναι τυπωμένο πάνω στο απολυτήριο, αλλά ούτε και να εμφαίνεται ότι αυτός δεν ήθελε να αναγραφεί το θρήσκευμά του πάνω στο απολυτήριο. Και συνεπώς, με μόνη την συγκεκριμένη διοικητική πράξη παραβιάζεται το άρθρο 9 για την θρησκευτική ελευθερία σε συνδυασμό βεβαίως με το άρθρο 8 για την απαγορευμένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών.


Κλείνοντας δυο λόγια για το έννομο συμφέρον, όχι των μαθητών, αλλά του Σωματείου που έχει υποβάλει την υπό κρίση αίτηση ακυρωσεως. Η Ένωση Αθέων σε εύλογο χρόνο, το 2015, είχε υποβάλει ένα πολύ σαφές αίτημα στο Υπουργείο Παιδείας, με τον αριθμό πρωτοκόλλου που αναγράφεται και στην έκθεση της εισηγήτριας, που λέει ότι επιθυμούμε εφεξής να μην περιληφθεί στις επόμενες υπουργικές αποφάσεις. Και φυσικά αυτό απορρίφθηκε από το Υπουργείο με τις προσβαλλόμενες εδώ υπουργικές αποφάσεις. Ως εκ τούτου, η Ένωση Αθέων και εκ του καταστατικού της έχει στους σκοπούς την θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους και την επίτευξή της με δικαστικά μέσα, όπως οι υπό κρίση αιτήσεις ακυρώσεως και γι’ αυτούς τους λόγους σαφέστατα έχει έννομο συμφέρον και το Σωματείο αυτό να παρισταται και να αξιώσει την ακύρωση των τεσσάρων προσβαλλόμενων διοικητικών πράξεων απο το Δικαστήριό Σας.”


Η διάλυση της Βουλής δεν είναι προνόμιο του πρωθυπουργού

Monday, May 27, 2019

Ξέρω ότι θα με πείτε τυπολάτρη νομικιστή, αλλά το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα εμείς το συντηρούμε, όχι κατ' ανάγκη το ίδιο το Σύνταγμα.
Διότι το Σύνταγμα επιτρέπει τις πρόωρες εκλογές με πρόταση της κυβέρνησης μόνο σε μια περίπτωση: "για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας". 
Αυτό πρέπει να αναγράφει το προεδρικό διάταγμα της διάλυσης της Βουλής, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις: ένα "εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασιας". 
Τώρα ποιο ακριβώς είναι το "εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας"; 
Αν θα δώσει τα 50 ευρώ ο Τσίπρας στις συντάξεις;
ή
Αν θα γίνει πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης;
Ξέρω ότι και οι μεν και οι δε θα συμφωνήσουν, λέγοντα "ναι, είναι εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας" και το ένα, αλλα και το άλλο. Όχι, παιδιά. Αυτό είναι "για οποιονδήποτε λόγο κρίνει ο πρωθυπουργός". Ας αφήσουμε την κατάχρηση του όρου "εθνικό θέμα" και ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτό κάνουμε.
Αυτό ήταν άραγε το νόημα του Συντάγματος; Να μπορεί ανά πάσα στιγμή ο πρωθυπουργός να έχει το προνόμιο της προσφυγής στις κάλπες για οποιονδήποτε λόγο;
Όχι. Το Σύνταγμα αρχικά είναι σαφέστατο: αποφασίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτός έχει την εξουσία της διάλυσης της Βουλής. Άντε τώρα να το πεις αυτό όμως. Θα αρχίσει πάλι ο χλευασμός και η άρνηση ότι τα πρόσωπα εκπροσωπούν τους θεσμούς και όλη η κυκλική κριτική που καταδικάζει το πολίτευμα στον πρωθυπουργοκεντρισμό.
Διαμορφώσαμε μέσα στα χρόνια πολλές στρεβλώσεις. Γράφω αυτό το κείμενο για συμβολικούς καθαρά λόγους, γιατί δεν θέλω κανείς να μου πει ότι εχω συμπράξει.

Promises promises

Sunday, May 26, 2019

Sermon for the Fifth Sunday after Easter


How do you make a promise?


A promise is a statement about the future and saying now what will happen. If you promise to make Mum breakfast in bed tomorrow, then you are saying that tomorrow morning Mum will be tucking into tea, toast and a full English. A promise is a way of giving someone certainty about the unknown future.


… and we know promises can be broken.


[PAUSE]


How do you break a promise?


Breaking a promise is easy. All it takes is for what you say will happen not to happen. All it takes is for the toaster, frying pan and teapot to remain unused tomorrow morning.


Or, you could break the promise by just bringing up a cup of tea and half a slice of toast and say, “here you are! Breakfast in bed!” Of course, it’s true that this is indeed breakfast in bed but clearly it isn’t what Mum was expecting.


It’s easy to break a promise and it’s hard to keep one.


What does God promise us?


We know he makes promises for Our Lady herself sings, “he remembering His mercy hath holpen His servant Israel as He promised to our forefathers, Abraham and his seed forever.” We can also see that God promises:


A long life in the land which He gives us.


His aid in battle.


Strength to the weary.


Protection from enemies.


Does God keep promises?


[PAUSE]


And perhaps, in viewing God’s promises of help we start asking “where was God when…?”


Where was God when the Jewish people were being persecuted by Hitler, by Western Governments and by not a small number of Christians? That doesn’t sound like God helping His servant Israel. That sounds like abandonment to the forces of darkness.


It’s true that the Bible paints a picture of the failures of the people of Israel to obey God and the Bible is full of descriptions of atrocities, and all of those atrocities occur because of human sin. If God makes us promises and then we go out of our way to make those promises invalid, then we can’t always blame God for what happens. If Mum gets up before us tomorrow morning, then we simply can’t make her breakfast in bed.


We human beings are very good about making statements about the future fall flat. We are very good at making promises null and void. What we also forget is that God is not exactly constrained to Time as we are. All of our promises are about the future but God is beyond past, present and future. He can even see things which could have been. When we look at God’s promises, we have to see in them His love for us throughout our whole lives. We have to recognise that we don’t know what might have been any more than knowing what will be. When God says that He will protect us, we have to read into that the ways He has already protected us from something worse.


A promise from God can’t be about the future because He has no future filled with uncertainty and doubt, nor has He a past filled with forgetting and misremembering but He has always a present filled with perfect knowledge of how things are and might be. A promise from God is a statement of what is beyond our understanding. It is because God’s promises go beyond our understanding that we are to learn to trust God in the dark times of our lives because we do not know what the alternatives really are.


What we do have is a clear demonstration of God’s power.


[PAUSE]


In Our Lord Jesus Christ, we apparently see someone forsaken by God on the Cross. We see in Christ, someone for whom God seems to break His promise. We see in Christ God’s will apparently thwarted.


And then we see the Resurrection.


We see God’s promise come true in a way that we can’t possibly have expected. We see God’s faithfulness go beyond our pitiful understandings of Time and Space in the wounds on the hands of Our Risen Lord and it puts us to silence. Time and Space, Life and Death are all putty in God’s hands.


In times of persecution and pain, horror and Holocaust, we simply cannot see what is going on. At our lowest ebb, God is there regardless whether our faith in Him fails us or not. Even when His promises appear to fail will they prove to have succeeded in a greater way than we had thought possible.


Let us pray for our labours for God to be fruitful, and God will promise that they will be, and in ways beyond our thinking.

Remembering the Future

Sunday, May 19, 2019

Sermon for the fourth Sunday after Easter


Ah! The Good old days! Do you remember them? When life was simpler, people were more polite and you got proper food. When things didn’t break and, if they did, you could repair them yourself with a bit of wire and some duct tape. When the Church was full and priests taught good sense and things were done properly. Ah the Good old days!


Were they really that good? Has the world really got worse or does it just seem to have got worse?


Is modern technology to blame? Are modern attitudes to blame?


[PAUSE]


As they wander the wilderness, the Israelites often complain that what they had in Egypt was better than the life that they have now. Apparently, there was more food and drink in Egypt; they had homes and a sense of permanence; they had work to do and were too tired to be bored. Their present wandering in this vast expanse of nothing makes them put on their rose-tinted spectacles for Egypt. But why aren’t they looking forward to the land that the Lord Our God promises them? This land flowing with milk and honey? Why get all nostalgic about a life of slavery rather than live in the hope of a wonderful future?


[PAUSE]


It’s something we humans do because we have that rather odd ability to remember the past but not know the future. In the future, there is always the possibility of disappointment rather than hope whereas the past has happened and nothing can be done about it. We get all rose-tinted about the past and fearful of the future because the past is the one place where we can find some happy memories which can’t be dashed. The trouble is that we forget something quite important: the past and the future are connected by the present. They can’t really be separated.


We may lament about the way people are now, but it is because of how we were back in the day that people are how they are now. The flaws in our society, in the world and the Church have their beginnings in our happy, care-free past. Our society is broken now because it was broken then. Adam sinned and so we all have to deal with the consequences of that sin throughout time.


 In focussing on some “Golden Age” we can often make an idol of the past. We can worship a memory and seek to make our futures fit that memory. The fact of the matter is that the past is gone and cannot be reclaimed. Our Society will not go back to how it was in the 1950s, and neither will the Church. If we worship how the Church was in the “Good old days” then we are not worshipping an Eternal God.


[PAUSE]


Does that mean that the Church needs to update itself? Does it need to throw out organs and bring in praise-bands? Does it need to jettison lecterns in favour of interactive whiteboards?  Does it need to update its teaching to make it relevant to today?


No. That’s the other idol: the worship of being modern, the worship of progress.


Being a Traditional Christian doesn’t mean being stuck in the past: it means carrying the past with us into our present and into the future. We don’t live in the past – we live with the past, warts’n’all.


God is Faithful and Eternal. The same promises that He makes to Moses and the Israelites He makes to us. Our worship of Him must reflect that, for God has predestined His Church for Eternity. We are to stand shoulder to shoulder with all Christians of the past and the Christians yet to come and worship the same One God in Three Persons in a way that we can all recognise and cherish. The only way we can bring the past into the present is by being faithful to what the Eternal God has always taught us. To do otherwise is to make an idol of the god of the age.


The Israelites are always making idols to worship because they hate the instability of not knowing. They remember their past and idolise that. They remember the jewels and wealth that they bring with them, so they idolise them. They remember that the happy times in slavery to Egypt are better than the miserable times of freedom in the wilderness, so they idolise them. Their memory of the past is just as fallible as their expectations of the future and so their idols perish with them in the dust.


[PAUSE]


Our Masses look old. They use old words, old rituals, old ceremonies. This is because they are participating in that Eternal Sacrifice which we first encountered in our past on Maundy Thursday and yet we see glimpses of it in the Old Testament and see it in a future prophesied by St John. We must not idolise our locations in space or in time, but rather seek to be faithful to God. We might worry about the future, and this is right, but our fidelity to God as He has always been will ensure that we will have a glorious future with the same God Who always has been. That’s the benefit of Eternity – there is no time to idolise.

Καταγγελία στο ΕΣΡ για μη προβολή ΛΟΑΤΚΙ υποψηφίων ευρωβουλευτών από την ΕΡΤ

Wednesday, May 15, 2019

ατεπείγουσα καταγγελία στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης κατέθεσε ο υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι κ. Βασίλης Σωτηρόπουλος, καταγγέλλοντας άνιση προβολή ΛΟΑΤΚΙ υποψηφιοτήτων απο την ΕΡΤ ΑΕ. Συγκεκριμένα, ο κ. Σωτηρόπουλος αναφέρει ότι έχουν ήδη φιλοξενηθεί από την εκπομπή "Άλλη Διάσταση" οι δύο ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιοι ευρωβουλευτές με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο ίδιος ζήτησε από τις 6/5 να φιλοξενηθεί ως εχει δικαίωμα από την ραδιοτηλεοπτική νομοθεσία στις 17/5, διεθνή ημέρα κατά της ομοφοβίας, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε από την ενημερωτική εκπομπή. 
Ο καταγγέλλων ευρωβουλευτής αναφέρει ότι υπάρχουν συνολικά έξι (6) ΛΟΑΤΚΙ υποψηφιότητες, δηλαδή εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΟΤΑΜΙ, υποψήφιοι της ίδιας κοινότητας υπάρχουν επίσης στα ευρωψηφοδέλτια των Οικολόγων Πράσινων, της Λ.Α.Ε. και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας χωρίς να έχει φιλοξενηθεί κανείς από αυτούς στην "Αλλη Διάσταση" ή σε οποιαδήποτε άλλη εκπομπή της ΕΡΤ μέχρι στιγμής.
Υπενθυμίζεται ότι η ραδιοτηλεοπτική εκλογική νομοθεσία απαγορεύει τα οικονομικά ή άλλα ανταλλάγματα για την εμφάνιση υποψηφίων σε ρ/τ σταθμούς κατά την προεκλογική περίοδο και προβλέπει δύο (2) εμφανίσεις κάθε υποψήφιου ευρωβουλευτή σε κάθε ραδιοτηλεοπτικό μέσο πανελλήνιας εμβέλειας.
Η καταγγελία Σωτηρόπουλου βασίζεται στο άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος, στην Κ.Υ.Α. για την αναλογική ισότητα της προβολής των κομμάτων από την ΕΡΤ και από τις συστάσεις για ίση μεταχείριση χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και πολιτικών πεποιθήσεων. 
Διαβάστε την καταγγελία:
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ
Του Βασίλη Σωτηρόπουλου του Αθανασίου, υποψήφιου Ευρωβουλευτή με “ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ”, κατοίκου Αθηνών, οδός Μαυρομιχάλη αρ. 9 
ΚΑΤΑ
Της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία “Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Α.Ε.”, η οποία εδρεύει
_______
Ι. ΙΣΤΟΡΙΚΟ 
1. Είμαι υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το πολιτικό κόμμα “ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ” για τις Εκλογές για την Ανάδειξη των Αντιπροσώπων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 26ης Μαϊου 2019. Το Ποτάμι είναι πολιτιτικό κόμμα το οποίο ήδη εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με δύο (2) ευρωβουλευτές, τον καθηγητή κ. Γ.Γραμματικάκη και τον κ. Μ.Κύρκο.
2. Παράλληλα, είμαι δικηγόρος και ενεργό μέλος της ελληνικής Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι. κοινότητας, ως νομικός σύμβουλος ατόμων και οργανώσεων με γενικότερο αίτημα την κατάργηση όλων των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτοτητας φύλου και χαρακτηριστικών φύλου. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, στις επικείμενες ευρωεκλογές υπάρχουν έξι (6) υποψηφιότητες ΛΟΑΤΚΙ συνολικά (βλ. εδώ: https://avmag.gr/106356/106356/) , γεγονός το οποίο έχει χαιρετιστεί ως μια σημαντική εξέλιξη για την ορατότητα και την ενάσκηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι και την συμμετοχή στην πολιτική ζωή της χώρας χωρίς τις προαναφερόμενες διακρίσεις. Οι υποψήφιες/-οι αυτοί έχουν ανακηρυχθεί με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και του κόμματος ΠΟΤΑΜΙ από τα κόμματα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και του κόμματος των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ, της Λ.Α.Ε. και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας απο τα κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
3. Η ενημερωτική εκπομπή της καθ’ ης με τίτλο “ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ” έχει ήδη φιλοξενήσει τους δύο ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιους Ευρωβουλευτές με τον ΣΥΡΙΖΑ σε προηγούμενες εκπομπές της. Επίσης, έχει προετοιμαστεί και ένα αφιέρωμα της καθ’ ης στο οποίο έχουν πάρει μέρος ΛΟΑΤΚΙ υποψηφιότητες όχι μόνο για τις ευρωεκλογές, αλλά και για τις περιφερειακές εκλογές.
4. Στις 6.5.2019 ο καταγγέλλων έστειλα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ενημερώνοντας την συντακτική ομάδα της εμπομπής “ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ” ότι στις 17.5.2019 εορτάζεται διεθνώς η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας (επέτειος διαγραφής της ομοφυλοφιλίας από τις ψυχικές νόσους από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 1990) και εξέφρασα το ενδιαφέρον μου να φιλοξενηθώ στην εν λόγω εκπομπή. Ως γνωστόν, κάθε υποψήφιος ευρωβουλευτής έχει δικαίωμα για δύο (2) τηλεοπτικές εμφανίσεις σε ρ/τ μέσα πανελλήνιας εμβέλειας. Μου απαντήθηκε ότι το αίτημά μου θα απαντηθεί αρμοδίως. Στις 9.5.2019 επανέφερα το αίτημά μου, διότι δεν είχα λάβει απάντηση και τότε μου απαντήθηκε ότι έχουν ήδη προγραμματιστεί οι καλεσμένοι της εν λόγω ημερομηνίας, δηλαδή έχουν ήδη προγραμματιστεί ποιοι θα μιλήσουν στην εκπομπή αυτήν για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας στις 17.5.2019. Διαμαρτυρήθηκα έντονα για την συγκεκριμένη μεταχείριση και ιδίως για το γεγονός ότι από την εν λόγω εκπομπή της ΕΡΤ έχουν ήδη φιλοξενηθεί οι δύο ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιοι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δεν έχουν φιλοξενηθεί ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιοι ευρωβουλευτές από το Ποτάμι, την Λ.Α.Ε., την Φιλελεύθερη Συμμαχία και τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ.
5. Το γεγονός ότι η ενημερωτική εκπομπή της ΕΡΤ Α.Ε. με τίτλο “ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ” έχει αποκλείσει για την Ημέρα Κατά της Ομοφοβίας εμένα ως ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιο Ευρωβουλευτή του δεύτερου κοινοβουλευτικού κόμματος που διαθέτει ΛΟΑΤΚΙ υποψηφιότητα συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της με ίσους όρους ενημέρωσης, της πολυφωνίας, της αναλογικής κατανομής του τηλεοπτικού χρόνου και της εξασφάλισης της ίσης μεταχείρισης χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, αλλά και χωρίς διακρίσεις λόγω πολιτικών πεποιήσεων.
ΙΙ. ΝΟΜΙΚΟ ΜΕΡΟΣ 
6. Σύμφωνα με το άρθρο 15 παρ. 2 του Συντάγματος, ο άμεσος έλεγχος του Κράτους που ασκεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στους τηλεοπτικούς σταθμούς έχει σκοπό την με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων, την εξασφάλιση της ποιοτικής στάθμης των προγραμμάτων που επιβάλλει η κοινωνική αποστολή της τηλεόρσης και η πολιτιστική ανάπτυξη της Χώρας, καθώς και το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου.
7. Σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 2 περίπτωση (α) του Ν.3023/2002, σε κάθε ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό εθνικής εμβέλειας, επιτρέπεται η εμφάνιση για κάθε υποψήφιο μέλος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέχρι δύο (2) φορές. 
8. Σύμφωνα με την Κ.Υ.Α. 1243/2019 (ΦΕΚ Β΄ 1560/8-5-2019), άρθρο 2, η ΕΡΤ ΑΕ, οι ιδιωτικοί ενημερωτικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί επίγειας μετάδοσης (...) οφείλουν να μεριμνούν, ώστε κατά την μετάδοση δελτίων ειδήσεων, συνεντεύξεων, εκπομπών πολιτικού διαλόγου ή άλλων ενημερωτικών εκπομπών σχετικά με τις θέσεις και την δραστηριότητα των πολιτικών κομμάτων (...) να μην παραβιάζεται η αρχή της αναλογικής ισότητας και να διασφαλίζεται η ουσιαστική ενημέρωση των πολιτών για τις θέσεις όλων των πολιτικών κομμάτων (...) σε σχέση με το αντικείμενο της προεκλογικής εκστρατείας σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Κατά το άρθρο 5 παρ. 8 της ίδιας Κ.Υ.Α. το Ε.Σ.Ρ. μεριμνά για την τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την απόφαση αυτή και μπορεί να ζητά για τον έλεγχο αυτό οποιοδήποτε στοιχείο. Το Ε.Σ.Ρ. μπορεί στο πλαίσιο των σχετικών ελεγκτικών αρμοδιοτήτων του να ζητά από τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς την υποβολή εντός ευλόγου χρόνου συγκεκριμένων στοιχείων. Σύμφωνα με την ίδια απόφαση, απαγορεύεται η εμφάνιση υποψηφίων σε τηλεοπτικούς σταθμούς έναντι ανταλλάγματος.
9. Σύμφωνα με το άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Ελευθεριών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω (...) πολιτικών φρονημάτων, (...) ή σεξουαλικού προσανατολισμού.
10. Σύμφωνα με την Σύσταση (R) 2010 αρ. 5 του Συμβουλίου της Ευρώπης για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου δεν νοούνται περιορισμοί της ελευθερίας της έκφρασης λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου του ατόμου.
11. Σύμφωνα με το άρθρο 25 των Αρχών της Yogyakarta για την Εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Χωρίς Διακρίσεις Λόγω Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διαμόρφωση των δημόσιων υποθέσεων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να θέτει υποψηφιότητα για αιρετά αξιώματα, να συμμετέχει στη διαμόρφωση των πολιτικών που έχουν επιπτώσεις στην ευημερία του και να έχει ίση πρόσβαση σε όλα τα επίπεδα δημόσιων υπηρεσιών και απασχόληση στις δημόσιες λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης στις υπηρεσίες της αστυνομίας και του στρατού, χωρίς διάκριση με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου. 
12. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι οι Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι υποψήφιοι ευρωβουλευτές αποτελούμε μια κατηγορία υποεκπροσωπείται σταθερά και συνολικά στην πολιτική ζωή της Χώρας και ότι, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να της αναγνωριστούν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα και η ίδια μεταχείριση όπως και σε κάθε άλλο υποψήφιο ευρωβουλευτή, σύμφωνα με την εκλογική και ραδιοτηλεοπτική νομοθεσία. Το γεγονός ότι “επιτρέπονται” δύο (2) εμφανίσεις σε πανελλήνια μέσα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι απαγορεύεται η έναντι οικονομικού ανταλλάγματος εμφάνιση υποψηφίων σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα, καθιστά υποχρεωτική για την ΕΡΤ Α.Ε. την επί ίσοις όροις προβολή ΟΛΩΝ των ΛΟΑΤΚΙ υποψηφίων, τουλάχιστον των κοινοβουλευτικά εκπροσωπούμενων κομμάτων. 
13. Από τα ανωτέρω όμως προκύπτει ότι η Ε.Ρ.Τ. Α-Ε έχει επιφυλάξει την ίση μεταχείριση που οφείλει μόνο στους ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ, φιλοξενώντας τους ήδη στην ενημερωτική εκπομπή “ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ”, αποκλείοντας μέχρι στιγμής τους ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιους των υπόλοιπων κομμάτων, ιδίως του μοναδικού επίσης κοινοβουλευτικού κόμματος με ΛΟΑΤΚΙ υποψηφιότητα, δηλαδή του κόμματος Ποτάμι. Επί ίσοις όροις προβολή των ΛΟΑΤΚΙ υποψηφίων σημαίνει φιλοξενία τους στην ίδια ακριβώς εκπομπή, όπως οι ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
και με την ρητή επιφύλαξη παντός εν γένει νομίμου δικαιώματός μου
ΖΗΤΩ
1. Να ελεγχθεί η ΕΡΤ Α.Ε. για τυχόν παραβίαση των υποχρεώσεών της για ίση μεταχείριση χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και λόγω πολιτικών πεποιθήσεων.
2. Να απευθυνθεί σύσταση προς την ΕΡΤ Α.Ε. ώστε να κληθούν να εμφανιστούν οι υπόλοιποι ΛΟΑΤΚΙ υποψήφιοι ευρωβουλευτές στην εκπομπή “ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ”, κατά προτίμηση στις 17 Μαϊου 2019, Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας.
3. Να απαγορευθεί στην ΕΡΤ Α.Ε. να παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης, με την επιβολή από το Ε.Σ.Ρ. των προβλεπόμενων διοικητικών κυρώσεων.
Αθήνα, 14.5.2019 
Ο καταγγέλλων υποψήφιος Ευρωβουλευτής
*Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος είναι δικηγόρος και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.

Following a sneeze into Eternity

Sunday, May 12, 2019

Sermon for the third Sunday after Easter


Atishoo! And you say…?


Why?


Why do we say, “bless you” when someone sneezes?


Clearly, we hear the sneeze and one thing we don’t want is for the one who sneezes to be unwell. A cold can be miserable, but there are other, more serious things a sneeze can signify. We don’t want people to suffer, so we say, “bless you!”


We also hear Dick Dastardly exclaim, “curses!” when he has failed, yet again, to catch the pigeon. Whom or what is he cursing, and why? If he is cursing the pigeon, then what he wants is ill-fortune to befall that pigeon… perhaps a falling anvil or a large black ball emblazoned with the word “BOMB”.


“Bless” and “curse” are very much part of our vocabulary, but how does a Christian understand what they are?


[PAUSE]


We see Balak call upon the prophet Balaam to curse the Israelites. Clearly, this is of great importance to Balak because he wants victory over the Israelites in battle. He says to Balaam, “he whom thou blessest is blessed, and he whom thou cursest is cursed.” What we can understand from this is that for Balaam, blessing is more than wishing good-fortune and cursing is more than wishing ill-fortune. If Balak is right, Balaam’s blessing will make good fortune happen and his cursing will make bad-fortune happen. Balak seems to think Balaam is some kind of magician who can command God. Both Balak and Balaam soon realise that God cannot be commanded to bring about good or bad fortune, but rather He and He alone will determine who is blessed. Balaam finds himself blessing the Israelites rather than cursing them because God will not have His people cursed!


So, it seems to be that blessing is tied in with good fortune and cursing with ill-fortune. That seems to sort it out, doesn’t it? Or does it? There is a problem.


[PAUSE]


How can we wish God good fortune or ill-fortune? Every day, Christians say, “Blessed be the Lord God of Israel” and, in the midst of his terrible torments, Job’s wife tells him to “curse God and die.” God is blessed daily and, most horribly, He is cursed daily but how does this affect His fortunes? It can’t, surely?


The word “bless” is certainly rooted in our understanding of good fortune. Properly speaking “blessed” does mean “happy” and the word “happy” is rooted in fortune, too. It’s the same “hap” in happy as in “mishap” and “happening”. The Latin word for “blessed” is “Benedictus” which literally means “spoken well of”. To the Ancient Mind, to bless someone means to speak well of them, commend them, wish them happiness, and desire to succeed. When we bless someone, we want to see them succeed and grow and flourish. When we curse someone, we want to see them fail, wither and die.


God does not flourish because He is perfect and He certainly cannot wither. In Christ Jesus, we see God Dead AND, crucially, God Alive. On Good Friday, we see Sin, the World and the Devil throw all their curses on God: Our Lord bears the full weight of all Evil upon His shoulders on the Cross. He is cursed for us as He hangs on the tree. Yet, we see all this cursing utterly nullified in His resurrection.


[PAUSE]


Perhaps this explains to us how the Lord can call blessed those who are hungry, who mourn, the down-trodden and oppressed, because their misfortune is fleeting. We may see Job sitting upon his dung heap together with all those like him in the world, but we also see their cursed lives utterly enmeshed with Christ Jesus’ life. Those who suffer for God’s sake are blessed not because of good fortune, but because God desires their flourishing. He and only He can put that flourishing to good effect. We can say the words, but any word that God speaks makes things happen. It is at His Word that Light comes forth from the Darkness. It is at His Word that we truly receive His Body and Blood in the Sacrament of the Altar transformed from a little bread and a little wine. It is at His Word that goodness happens. When our priests pronounce the blessing, we can be sure that we receive from God something more wonderful than any happiness this world can give us. In blessing us, God shows that Good Fortune and Misfortune in this world are utterly and beautifully irrelevant to our flourishing in His arms.

In blessing things such as a rosary or church linen, God gives them a practical significance by which we can know His presence with us, again going beyond the fortunes of this world.

[PAUSE]


And when we bless God?


Ah! When we bless God, we are declaring something very wonderful. We are declaring our love for God and seeking to make real in our lives those words from the Lord’s Prayer, “Hallowed be Thy Name. Thy Kingdom come. Thy Will be done on earth as it is in Heaven.” Of course, if we really want to bless God, then we need to work to hallow His name and do His will as He commands it. Doing the will of God will allow our lives to speak, “blessed be the Name of the Lord from this Time forth forevermore.” And all Creation will join with us in that word, “Amen!”

Death by Clear Decisions

Tuesday, May 7, 2019

I looked a while back at the latest attempt to remove provision for Traditionalists in the Church in Wales. The vote on this private members bill took place last week and the motion was decisively defeated. According to Anglican Ink, the vote was 19 for, 63 against and 20 abstentions. What is most interesting is that, of the six bishops of Wales, two were absent, two abstained and two were in favour of the motion. This means that NO bishops voted against the motion at all.


Why was the motion defeated? It seems strange because, like the CofE, the CiW has made a clear decision to ordain women as bishops and yet it wants to embrace those who deny this decision. It does mean that Traditionalists can “live and fight another day”. According to Rev George Conger, “Archdeacon Jackson responded that her intentions had been misunderstood. She did not want to drive out traditionalists but merely wanted them to conform to her understanding of doctrine and discipline.”


How interesting. Ms Jackson seems quite clear that she wants conformity to her “understanding of doctrine and discipline” despite the fact that her church has chosen to reject the doctrine and understanding of the Catholic Faith. To give her the benefit of the doubt and, assuming that this whole motion was not a malicious attempt to rid the church of those who cannot in conscience hold to the innovation of ordaining women, we must assume that Ms Jackson was undergoing the same struggles as the Anglican Communion in question whether schism is worse than heresy or vice versa. Ms Jackson indeed does sound like her opponents. It’s perfectly true that, if the Traditionalists regained control over the Church then they would stop all female ordination. Ms Jackson has simply done the mutatis mutandis.


The rest of the Governing Body of the CiW obviously hold to the principle of heresy over schism. I’ve argued on this before  that heresy is already a schism and yet, the idea is that “love holds together two different integrities”. This, to my mind, isn’t the love that appears in I Cor xiii in which love rejoices in the truth but then, what do I, a misogynist schismatic, know?


So Traditionalists are saved? I notice today that three new bishops have been appointed in the CofE, all of them female. What Traditionalists now have to contend with is the creeping doubt in the validity of orders within their church. What happens if all six bishops in Wales are female or have been ordained by a woman? What if they don’t know or won’t be told? What provisions are there for their position? The Clear Decision does mean that there will be no obligation to divulge a clergyman’s ordination history just to satisfy Traditionalist consciences. The Clear Decision also means that Traditionalists will not be allowed positions of leadership within the Church. Indeed, to be a CofE Bishop, or CiW bishop, one simply has to toe the party line. This is why the Bishops all seem so similar, these days; nor will they seek to put their foot out of place with the management.


Given that the days of the Traditionalist in the Ci W are numbered, what Ms Jackson proposed was far kinder: a swift dispatch rather than the death by slow attrition which the Liberals propose. It changes nothing. Traditionalists are tolerated, not accepted. This is not flourishing: this is being allowed to die.


And it makes sense. The Church cannot exist with two “integrities”. There is either the will of God as revealed in Scripture, Tradition and Reason, or there is heresy. One integrity must be committing heresy and it is the Clear Decision of the CofE and the CiW that it is the Traditional position that is heretical. Of course, this begs the question, “when did the Traditional position become heretical?”


The Clear Decision has determined which of the two “integrities” is the correct one and this must mean that the other “integrity” cannot flourish. It puts the Church in a logically impossible position and, because human beings do make decisions based on logic, the weaker “integrity” must die. Except no-one in the CofE will let it die quickly. It must gently die out to show that it was the Gamaliel principle all along and to ratify the Clear Decision with facts of History.


But this puts the Traditionalist wing in a difficult position. If it allows itself to just die out, then it plays into the hands of the CiW: it ratifies the Clear Decision and demonstrates that its own “integrity” was not really an “integrity” at all. If it has any respect for its own “integrity” it must prefer Ms Jackson’s method of making a clean break, putting its neck on the block and allowing the axe to fall. If the Traditional Wing truly believes that it is following the Faith of God, then it simply cannot allow itself to die out. It must leave the CiW and the CofE in order to demonstrate to the world that God’s integrity is the only integrity and that is found in the Catholic Faith that the Anglican Church used to hold throughout its 2000 year old history (polemicists please note: the Church in England appeared very quickly, probably while the apostles were still alive).


So I re-iterate and urge all Traditionalists: let the CiW and the CofE have their way and leave. Don’t die within their walls because that’s their intention. This is the time for Exodus and a wandering in the wilderness where, like the Israelites, you will continue and flourish before you find the Promised Land. Why die in Egypt? Why languish in Babylon? Come out and live again! 

Telling Death how to feel

Sunday, May 5, 2019

Sermon for the second Sunday after Easter


On 31st August 1997, the United Kingdom loses its stiff upper lip. Waking to the realisation that Diana, Princess of Wales has died in the early hours, the Nation seems to erupt into a “national outpouring of grief”. Why? Most people have never met her. The Royal Family maintain a dignified silence until they are told to show some emotion by the population.


Have you ever been told how to feel? It isn’t nice is it?


[PAUSE]


People get most worked up about death even if it is the death of one that they have never met. We can understand the wife mourning her husband and vice versa, but why on earth should we become so overly emotionally invested in the passing of someone whom we barely knew?


We know that we must mourn with those who mourn, but that is because we are utterly concerned about the widow or the orphan. This does raise a question for the Christian. If we believe in the resurrection of the dead, why should the passing of people worry us?


[PAUSE]


In a world where the dead are not raised, we find people really bewailing their lot. We see people trying to stave off the inevitable by exercise, cosmetic surgery, planning on being frozen at the point of death, agonising over wills and the control over their memory. These people seem to think that they have some control over their lives’ end. If the dead are not raised, there is everything to fear.


Like the Israelites in the wilderness, people cry out that they are starving and dying when really they are missing the point. Without God to trust in, their fear of death becomes all-consuming. Yet the Israelites believe in God, don’t they?


They do. But they don’t trust Him.


God sends manna from heaven, an abundance quails, water springing from rock. There is no thanks. Once the spectre of death has been removed from them, they return to their godless ways… until the fact of death comes back into view, that is.


[PAUSE]


What many people don’t want to realise is that God is responsible for life and death. As our Creator, it is fundamentally His right to begin and end someone’s life at His choosing. This seems grossly unfair with the paralysed man begging for death and the mother grieving over the tiny body of her dead baby. The spectres of Aberfan, the Twin Towers and the Boxing Day Tsunami of 2004 haunt us, and we cry to God for His account of His behaviour. We call Him a murderer. We say that He has cheated someone out of their life. We say that He is pitiless for not ending the life of one in chronic pain.


All this is natural and right and proper, and God expects death to upset us. It even upsets Our Lord in the Garden of Gethsemane when He is faced with His agony of crucifixion. It does not change the fact: God, as the Creator, has the right to end our lives.


And yet…


God does not want to end life!


Watch Him feed the Israelites murmuring against Him in the wilderness.


Hear Him say to Israel in their captivity in Babylon, “Ho, every one that thirsteth, come ye to the waters, and he that hath no money; come ye, buy, and eat; yea, come, buy wine and milk without money and without price.”


Hear Him say to the Jewish rulers, “For as the Father raiseth up the dead, and quickeneth them; even so the Son quickeneth whom he will. For the Father judgeth no man, but hath committed all judgment unto the Son: That all men should honour the Son, even as they honour the Father. He that honoureth not the Son honoureth not the Father which hath sent him. Verily, verily, I say unto you, He that heareth my word, and believeth on him that sent me, hath everlasting life, and shall not come into condemnation; but is passed from death unto life.”


Watch Him set the example of dying and rising again so that “when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory.”


[PAUSE]


God has the right to bestow life and death. Yet, God does not want our death. Our death comes about from Humanity’s sinfulness. We are the ones that murder, willingly or unwillingly, not God. Our death comes as a consequence of the cumulative effect of all our sins. But God does something amazing: He gives us the opportunity to see death as the ending of sin in our lives. Those who die in the Love of God are not dead but rather alive to God beyond our understanding. What truly dies is all the effects of sin on our lives. Our death means our freedom and our joy in seeing Christ for all Eternity in True Life.


Yet when we mourn, we do so out of love, nothing less. The widow grieves for her husband because of her tender love, not because she is frightened of her own death. Those who die tragically are still held by God as part of the fabric of reality, even if they only take one breath on this earth. They still have the same opportunity of Eternal life as we do by embracing God.


We Christians are supposed to live and be alive, not shackled by a world that tells us that we must be frightened of death. We do not live life as a series of continual avoidances of death. We must live our lives for the One Who wants us alive with Him in Eternity. 

Most Reading

Blog Archive

Blog Archive

Popular Posts