Powered by Blogger.
getLinks(); ?>

Για πρώτη φορά άσυλο λόγω αθεΐας σε Πακιστανό

Monday, February 24, 2020

Σε υπόθεση που χειρίζεται το γραφείο μας, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από Ελληνικό Δικαστήριο ότι η αθεϊα πρώην μουσουλμάνου πολίτη χώρας που διώκει με την θανατική ποινή το αδίκημα της "βλασφημίας" αποτελεί λόγο ευαλωτότητας που επιτρέπει την παροχή διεθνούς προστασίας από την Ελληνική Δημοκρατία.

Επρόκειτο για την υπόθεση Πακιστανού πολίτη, ο οποίος επικηρύχθηκε για την αθεϊα του από διάφορους φορείς στο κράτος του, στο οποίο προβλέπεται η θανατική ποινή για τα άτομα που υποπίπτουν στο αδίκημα της "βλασφημίας". Για την μεταβολή των επιλογών του υπήρχε πλήρης τεκμηρίωση από αναρτήσεις του σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γεγονός που δεν ελήφθη κατάλληλα υπόψη από τις αρμόδιες υπηρεσίες ασύλου με αποτέλεσμα να απορριφθεί το αίτημά του για διεθνή προστασία και να κινδυνεύει να επιστρέψει στο Πακιστάν όπου θα διωκόταν με βεβαιότητα και θα καταδικαζόταν με την ποινή του θανάτου, όπως συνέβη σε φίλους και ομοϊδεάτες του.

Προσφύγαμε με αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, όπου υποβάλλαμε και αίτημα αναστολής εκτέλεσης, προβάλλοντας ότι η εφαρμογή της απόφασης για επιστροφή του Πακιστανού στην χώρα του θα τον εκθέσει σε ανεπανόρθωτη βλάβη και κυρίως θα απειληθεί εναντίον του η θανατική ποινή.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την απόφαση 49/2020 επί της αίτησης αναστολής, αφού εξέτασε τον φάκελο καθώς και τα επιχειρήματα του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου που ζήτησε την απόρριψη της αίτησης, διαπίστωσε ότι όντως συντρέχει λόγος κατεπείγουσας προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων του αιτούντος. Αναφέρει, βέβαια, ότι η απόρριψη του αιτήματος χορηγήσεως διεθνούς προστασίας αποτελεί πράξη αρνητικού περιεχομένου και , ως εκ τούτου, δεν είναι δεκτική αναστολής εκτέλεσης. Ξεπερνώντας, όμως, αυτό τον νομικό σκόπελο, το Δικαστήριο καταλήγει:

"Ωστόσο, το δικαστήριο σε συμβούλιο ή ο αρμόδιος δικαστής δύναται, σύμφωνα με την διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 52 του π.δ/τος 18/1989 όπως ισχύει, να διατάξει κάθε κατάλληλο για την προστασία του αιτούντος μέτρο. Στην προκειμένη περίπτωση, λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω ισχυρισμών και των περιλαμβανομένων στο διοικητικό φάκελο εγγράφων ενδέχεται να τεκμηριώνεται κίνδυνος είτε σύλληψης του αιτούντος από τις αρχές της χώρας του με την κατηγορία της βλασφημίας, είτε επίθεσης σε βάρος του από φανατικές θρησκευτικές ομάδες, σε περίπτωση επαναπροωθήσεώς του στο Πακιστάν, για το λόγο δε αυτό κρίνεται ότι από την απομάκρυνσή του από την Ελλάδα πιθανολογοείται ο κίνδυνος επέλευσης σε βάρος του ανεπανόρθωτης βλάβης με τη σύλληψή του από τις αρχές της χώρας του ή του εντοπισμού του από φανατικούς ισλαμιστές. Κατόπιν αυτών, κρίνεται αναγκαιο να διαταχθεί η Διοίκηση να απόσχει, μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως επι της εκκεμούς αιτήσεως ακυρώσεως, από κάθε ενέργεια στηριζόμενη αποκλειστικώς στην προσβαλλόμενη πράξη, η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα την εξαναγκασμένη αναχώριση του αιτούντος από την Ελλάδα. Περαιτέρω, διατάσσει την Διοίκηση να μην προχωρήσει στην αφαίρεση του χορηγηθέντος στον αιτούντα δελτίου αιτήσαντος διεθνή προστασία ή, εάν τυχόν το δελτίο αυτό έχει ήδη αφαιρεθεί, να του επιστραφεί και, εάν έχει λήξει, να παραταθεί η ισχύς του, ώστε να αποκατασταθεί πλήρως η πραγματική κατάσταση, στην οποία τελούσε ο αιτών, προ της απορρίψεως, με την προσβαλλόμενη απόφαση, του αιτήματος χορηγήσεως διεθνούς προστασίας".

Justifying the Lawyers

Sunday, February 23, 2020

Sermon for Quinquagesima

Why do lawyers get such bad press?

For many people, the lawyer is an "ambulance chaser", someone who has grown fat charging an exorbitant amount of money to interpret the Law to free the guilty and punish the innocent.

But it's not true.

What is a lawyer for?

[PAUSE]

We have the Law - a system of rules which allow human beings to live together in some form of harmony. But human beings are complicated, so the Law is complicated.

The fact of the matter is that, if human beings weren't so predisposed to sin and doing the wrong thing, there would be no need of the Law: as St Paul would remind us, the Law is there to tell us what is right and what is wrong. That's its function.

And we should be thankful for it.

[PAUSE]

Look at the end of the captivity in Babylon. When the Jews are allowed to leave and rebuild Jerusalem, they need to rebuild their society too. When Ezra and Nehemiah find the books of the Law, the people are thrilled. They weep when the Law shows how bad things have become and they commit themselves to making their society better. The lawyers - people trained to understand the Law - become important. 

[PAUSE]

So we see this Lawyer, one who seems to be well known to the community, listen to Jesus. He has clearly been listening to Jesus for a while because he is able to repeat the commandments that Jesus treasures and bids us follow.

But Jesus is a controversial figure, one whom the Scribes and Pharisees believe is disrupting the harmony and order of Society. This Lawyer seeks to test Jesus, to hear how subversive He is. 

And Jesus turns the tables on him. What should we do to inherit eternal life? Love God; love your neighbour. It's almost obscenely simple. If we all kept these two commandments, there is no need for the Law and no need for Lawyers.

And this becomes uncomfortable for the Lawyer for, out of his own mouth, he has made himself redundant.

Think fast! How can the Lawyer demonstrate that he is a vital, good and wholesome contributor to Society? Seek for the technicality. The Law will still be needed to judge who the neighbour is. "And who is my neighbour?"

[PAUSE]

The answer is that parable.The famous parable. The parable that puts the epitome of the law-abiding, the priest, the Levite, beneath the lawless Samaritan.

And yet, the Samaritan is keeping the very law that the Lawyer has given. Jesus is not destroying the Law: He is preaching it. He shows so clearly that the Law of Eternity is written not in books but in the Word of God. The letter flattens the law to human thoughts which can become obsessed with tiny details so that gnats are strained out and camels are swallowed. 

The parable of the Good Samaritan shows us that we are all to become lawyers - lawyers from the heart. In order to do so, we need Our Lord there in our hearts to give His Law its fullest meaning.

[PAUSE]

Human lawyers do the vital job of interpreting a wildly complicated system of rules so that we can live this life in harmony with others.

We Christians are to be lawyers of the higher law, to expose evil and reveal the good, not to prosecute but to stand alongside the sinner in the knowledge that God Himself will give all good things in order that sin might be destroyed and the human being freed from evil. 

Lent gives us the opportunity to grow the law of God in our hearts, to commit ourselves to living out that Law and to prepare ourselves to reveal that law to a world that is obsessed with legalism and petty detail.

The good lawyer is to be respected, but then the good lawyer is a good Samaritan.


Proving the Rule

Sunday, February 16, 2020

Sermon for Sexagesima

Is it ever acceptable to run a red light? Punch someone on the nose? Steal a loaf of bread? Commit adultery?

They say that exceptions prove the rule, but what exactly does that mean?

[PAUSE]

We have the idea that “prove” means showing something to be right, but that is not quite what it means. It’s related to the word “probe” meaning to examine, test or try something out. To prove a rule means to see just how far it works before it breaks down.

The law says we must stop at a red light, and yet there are exceptions. The reasons for not stopping at a red light must outweigh the reasons to stop at a red light. Likewise, punching someone on the nose is acceptable in some situations, like boxing. But what about stealing or committing adultery?

Again we can think of situations where stealing might be very easily forgivable, but adultery is difficult to be so tolerant. You can steal out of dire necessity, in which case the sin of stealing is of much less weight than those who have caused the dire necessity. But is there a dire necessity for adultery?

Stealing and adultery are contrary to God’s commandments and therefore sinful, but the degree of sin depends very much on circumstances. The same is true for all sin: not all sin is sin unto death, as St John reminds us but it does not stop the sin from being sinful. All sin drives a wedge between us and God.

[PAUSE]

Consider our Lenten fasting. We break the fast whether we have a three-course meal or a surreptitious smartie. Indeed, there is no legal compulsion for us to fast at all during Lent. The only reason that we should do so should be our desire to get closer to God. Yet, there is no point in fasting if we’re not going to do anything about the sins that separate us from God. Fasting might help us to control ourselves and help our spirits wage a better war against our lusts of the flesh but we do need to take stock of how we separate ourselves from God.

St Paul warns the Corinthians that we can drink the same spiritual drink from the Rock that is Christ but if we’re going to make exceptions from living the Christian life, then we will perish in the wilderness just as the Hebrews did in their Exodus from Egypt.

If we think that we’re okay, then we need to take heed lest we fall.

[PAUSE]

One of the great temptations we face from the Devil is “it’s only a little thing, God won’t mind this little exception.” We can pinch one of someone else’s biscuits or cast a lascivious eye over some scantily clad woman in a magazine but these can never be rewards for doing something good. The trivialisation of sin has been our problem from the very Fall itself – “it’s only one little apple, Eve!”

This is why we must pray that we do not allow ourselves to think that we are bigger than temptation. We should know that we cannot stand when we are tempted unless given the grace of God to withstand that temptation. But God wouldn’t lead us into temptation, would he?

Oh yes, He would!

[PAUSE]

He would do so if we were so arrogant as to believe that we have no sin. He would force us to look at the exceptions that we make to His rule by suffering their natural consequences so that we might turn and repent. We see that time and time again in the Bible, and time and time again in our lives.

If we are serious in praying to God, “lead us not into temptation” then we need to play our part by noting how vulnerable we are to being tempted and relying on God to find the way out. We will fall into sin again and again but this does not stop God from being willing to forgive us. It just means we have to repent again and again and try and do something about our tendency to sin.

[PAUSE]

It is not God’s Rule that needs to be proved by exceptions, it’s the exceptions that we make that need to be proved by God’s Rule. We have to remember that God’s Law is good for us, especially in an age in which we are being tempted to see it as restrictive, soul-destroying and even inhumane. God’s Law is restrictive: it binds sin away from us. God’s Law is not soul-destroying: it reinforces the soul against the lusts of the body. God’s Law is not inhumane: it is for our growth to become the human beings He created us to be, reunited with Him in Eternity.

It is our love of God which needs to be proved: we already have proof of God’s love for us.

Ηχογραφήσεις συνεδριάσεων Εurogroup από πρώην υπουργό οικονομικών

Saturday, February 15, 2020

Η συλλογή δεδομένων φωνής που ανήκει σε φυσικά πρόσωπα αποτελεί δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα κι επομένως η συλλογή τους πρέπει να γίνεται με την συγκατάθεση των υποκειμένων των δεδομένων. Ο κανόνας της συγκατάθεσης δεν είναι βέβαια ανεξαίρετος, αφού προβλέπονται κι άλλοι λόγοι που επιτρέπουν την συλλογή δεδομένων φωνής, όταν αυτό επιβάλλεται π.χ. από ένα υπέρτερο έννομο συμφέρον. Και σε αυτή την περίπτωση όμως, όταν δηλαδή ένα υπέρτερο έννομο συμφέρον επιβάλλει την ηχογράφηση δεδομένων φωνής φυσικών προσώπων, η διαφάνεια επιβάλλει την προηγούμενη ενημέρωση των καταγραφομένων.

Αυτοί οι θεμελιώδεις κανόνες υποχωρούν όταν τα συλλεγόμενα δεδομένα αφορούν δημόσια πρόσωπα και η χρήση γινεται στο πλαίσιο δημοσιογραφικών σκοπών ή άλλων σκοπών δημοσίου δικαίου για να αποδειχθεί κάποιο μεγάλο περιστατικό που αποκρύπτεται και το οποίο έχει δημόσιο ενδιαφέρον. Πρέπει όμως η συλλογή και χρήση των δεδομένων να είναι το μοναδικό μέσο της απόδειξης. Ένας κανόνας που έχει ακολουθήσει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όταν πρέπει να σταθμίσει ανάμεσα σε ελευθερία της πληροφόρησης αφενός και σεβασμό του ιδιωτικού βίου αφετέρου (στον οποίο ιδιωτικό βίο περιλαμβάνονται και οι επαγγελματικές δραστητιότητες ακόμη και δημόσιων αξιωματούχων) είναι η κραυγαλέα α   ν τ ι ν ο μ ί α  ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και στον άλλως πράττειν των δημοσίων προσώπων. Πρέπει να υπάρχει λοιπόν αντινομία, όπως είναι για παράδειγμα το ψέμα.

Εδώ έχουμε το περιστατικό ενός πρώην υπουργού οικονομικών που συμμετείχε πριν πέντε (5) χρόνια στην κλειστή συνεδρίαση του Eurogroup, το οποίο είναι ένα άτυπο όργανο της ευρωζώνης και αποτελείται από τους υπουργούς οικονομικών των κρατών - μελών που έχουν ευρώ.  Ο πρώην υπουργός χαίρει της βουλευτικής ασυλίας και ισχυρίζεται ότι έχει ηχογραφήσεις από εκείνες τις συνεδριάσεις προ πενταετίας. Επιθυμεί να δημοσιοποιήσει αυτές τις ηχογραφήσεις, για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός τι ειπώθηκε σε κρίσιμες συνεδριάσεις για την πορεία της χώρας και της ευρωζώνης.

Έχει προηγηθει βέβαια το βιβλίο που έχει συγγράψε ο εν λόγω πρώην υπουργός, το οποίο έχει γίνει διεθνές μπεστ σέλλερ και έχει γυριστεί και σε ταινία από διεθνούς φήμης σκηνοθέτη κι έχει προβληθεί διεθνώς. Έχουν προηγηθεί ατέλειωτες συνεντεύξεις του πρώην υπουργού, αλλά και άλλων πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου. Φαίνεται μάλιστα ότι όλοι συμφωνούν ως προς τα πραγματικά περιστατικά. Δεν φαίνεται να υπάρχει η κραυγαλέα αντινομία ανάμεσα στον δημόσιο λογο και στα εξ απορρήτων λεχθέντα στο Eurogroup. Επίσης έχουν περάσει και πέντε χρόνια, γεγονός που, μαζί με τις συνεντεύξεις, το βιβλίο, την ταινία έχουν αφαιρέσει από το περιεχόμενο των συνομιλιών στο Eurogroup κάθε ενδεχόμενο μη κάλυψης που θα συνέβαλε σε έναν δημόσιο διάλογο για θέμα γενικότερου ενδιαφέροντος.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά, η δημοσίευση τέτοιων ηχογραφήσεων που μπορεί όταν έγιναν να είχαν μια κάποια αποδεικτική αξία, σήμερα δεν μπορούν πλέον να συγκεντρώσουν τα στοιχεία εκείνα που θα δικαιολογούσαν την υπέρβαση της υποχρέωσης διαφάνειας και λήψης συγκατάθεσης. Μόνο αν οι ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν κάτι που όχι απλά δεν έχει αποκαλυφθεί, αλλά θα μπορούσε να ανατρέψει πλήρως την δημόσια αντίληψη για τα γεγονότα όπως τα έχουν μεταφέρει οι πρωταγωνιστές τους, θα επέτρεπαν την υπέρβαση των προϋποθέσεων διαφάνειας και συγκατάθεσης. Κάτι τέτοιο όμως δεν το ισχυρίζεται ούτε ο πρώην υπουργός. Δεν έχει πει δηλαδή ότι σε αυτές υπάρχει συγκεκριμένο περιστατικό, για το οποίο το μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο είναι οι ηχογραφήσεις και το οποίο έχει συστηματικά διαστρεβλωθεί από άλλους που έχουν αμφισβητήσει την δική του εκδοχή.

Συνεπώς, μια δημοσιοποίηση πλέον, δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί στην βάση της ελευθερίας της πληροφόρησης χωρίς να τραυματίζονται άλλες θεμελιώδεις κατακτήσεις του νομικού μας πολιτισμού. Η διαρροή δεν αποτελεί έκφανση της αρχής της διαφάνειας. Η κρυφή καταγραφή μιας συνομιλίας επιτρέπεται κατ' εξαίρεση και μόνο υπό αυστηρούς όρους. Γι' αυτό και το ποινικό μας δίκαιο την ταξινομεί στις κακουργηματικές περιπτώσεις και μόνο κατ' εξαίρεση νοείται η απαλλαγή, όπως στην απαλλαγή Κασιδιάρη για την καταγραφή Μπαλτάκου. Κι εκεί όμως θα μπορούσε να έχει υπάρξει σοβαρός αντίλογος και είχε προηγηθεί και μια σύλληψη και προσωρινή κράτηση του βουλευτή όπως θυμόμαστε.

Η τήρηση των πρακτικών συνεδριάσεων προϋποθέτει ρυθμισμένη διαδικασία, με καθορισμένες παραμέτρους προηγούμενης ενημέρωσης και συγκατάθεσης. Δεν γίνεται με μονομερή πρωτοβουλία του ενός συμμετέχοντος. Γίνεται με την διαδικασία της συναπόφασης. Διαφορετικά, πρόκειται για κατ' αρχήν παράνομη πράξη, με όλως περιοριστικές εξαιρέσεις. 

Δικαίωση διευθύντριας δήμου που υποβιβάστηκε σε τμηματάρχη

Monday, February 10, 2020




Με ιδιαίτερη ικανοποίηση υποδεχόμαστε την απόφαση με την οποία ακυρώθηκε ο υποβιβασμός της Διευθύντριας του Δήμου Λοκρών κυρία Άννα Παπαναγιώτου, σε προϊσταμένη Τμήματος. 

Συγκεκριμένα, η υπάλληλος ήταν Διευθύντρια της Δ/νσης Κοινωνικής Προστασίας, Παιδείας και Πολιτισμού. Με απόφαση του νέου Δημάρχου Λοκρών μετακινήθηκε σε θέση προϊσταμένης Τμήματος, κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 72 παρ. 4 του Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών και Κοινοτικών Υπαλλήλων, η οποία απαγορεύει την μετακίνηση προϊσταμένων σε θέσεις προϊσταμένων οργανικής μονάδας κατώτερου επιπέδου (από διεύθυνση σε τμήμα).

Η υπάλληλος προσέφυγε αρχικά στον Συντονιστή Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδας, με αίτημα να ακυρωθεί η παράνομη μετακίνησή της. Όμως, η προσφυγή της απορρίφθηκε από τον Συντονιστή, χωρίς να εφαρμοστεί η απαγόρευση του άρθρου 72 παρ. 4. Κατόπιν αυτής της εξέλιξης, η υπάλληλος προσέφυγε στην Επιτροπή του άρθρου 152 του Ν.3453/2006, με αίτημα την ακύρωση της απόφασης.

Με το Πρακτικό 2/2020, η Επιτροπή έκρινε ότι η υπάλληλος είχε δίκαιο κι ότι δεν έπρεπε να είχε μετακινηθεί σε θέση προϊσταμένης τμήματος. Ειδικότερα η Επιτροπή έκρινε ότι “ο χαρακτηρισμός της ανωτέρω μετακινήσεως της προσφεύγουσας στην προσβαλλόμενη απόφαση ως επανατοποθέτησης, πέραν του ότι είναι ανακριβής, διότι η προσφεύγουσα δεν ήταν ποτέ προηγούμενα τοποθετημένη ως Προϊσταμένη στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Ισότητας των Φύλων, αλλά ήταν τοποθετημένη ως Προϊσταμένη στο Αυτοτελές Τμήμα, που εν συνεχεία κατέστη Διεύθυνση, Κοινωνικής Προστασίας, Παιδείας και Πολιτισμού του Δήμου Λοκρών, επιπλέον είναι και νομικά αδιάφορος, διότι βέβαιον και αναντίρρητον είναι ότι η σχετική ανάθεση των καθηκόντων της προσφεύγουσας έγινε από το αρμόδιο για κάθε διορισμό και κάθε υπηρεσιακή μεταβολή όργανο, ήτοι τον Δήμαρχο Λοκρών και επιπλέον ότι ανεξαρτήτως του μόνιμου ή παροδικού χαρακτήρα της μετακίνησής της, αφού το άρθρο 72 παρ. 4 του Ν.3584/2007 δεν διακρίνει σχετικά, η μετακίνηση από τη θέση προϊσταμένου μιας οργανικής μονάδας είναι νόμιμη μόνον εφόσον γίνεται σε θέση προϊσταμένου οργανικής μονάδας αντίστοιχου επιπέδου”. Η Επιτροπή έκρινε ότι ο Δήμαρχος έχει μεν διακριτική ευχέρεια για μετακινήσεις προσωπικού, όμως δεν μπορεί να αντιστρατεύεται την διάταξη του άρθρου 72 παρ. 4. 

Είναι μία μέρα δικαίωσης για την κυρία Παπαναγιώτου”, δήλωσε ο Βασίλης Σωτηρόπουλος που την εκπροσώπησε ως πληρεξούσιος στην Επιτροπή, “και μια μέρα επιβεβαίωσης της αρχής της αξιοκρατίας. Η απόφαση της Επιτροπής επιβεβαιώνει την σχετική νομολογία των Διοικητικών Εφετείων της χώρας που θα έπρεπε να είχαν λάβει υπόψη τους τόσο ο Συντονιστής Αποκεντρωμένης Διοίκησης, όσο και ο Δήμαρχος Λοκρών”.



Jobs on the fridge

Sunday, February 9, 2020

Sermon for Septuagesima

What is the point of a newborn baby?

[PAUSE]

It’s terrifying to think that there are people who don’t even recognise babies as being real people, but something biological which bears human DNA. Once you have returned the confused gaze given by someone just a few minutes old, you should not be in any doubt that you are in the presence of a very new person who shares personhood with you, who shares life with you, and shares the need to be loved with you. Just as Our Lord suffers you to come to Him, so must we suffer the little children to come to Him, too, because there can be no distinction.

But what is the point of a newborn baby?

[PAUSE]

To ask that question is to ask that age-old question, “what is the meaning of life?”

We find the answer to that question in the second chapter of the Book of Genesis.

“[T]he Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul… And the Lord God took the man, and put him into the garden of Eden to dress it and to keep it.”

Is that all we are? God’s gardeners?

[PAUSE]

Well, yes, in a way. We exist in order to serve God, to love Him and to love our neighbour, to live in a world created by God, and to take pleasure in that work.

The trouble is that we human beings have a tendency to look down on labouring. We see some jobs as being beneath our dignity, jobs for somebody else to do. We have a tendency to say, “I’m to clever and important to clean toilets.” And what we miss is the dignity that God gave us to be workers for Him.

For He is not just an employer, He is our Father. He longs to reward us and give us good things. He takes great pleasure in what we do. He is someone who profits by it. There is nothing that we can do or make that is already His. He is the loving parent who sees the child pick up a crayon and draw a wobbly picture of Mummy and Daddy and Spot the Dog and is thrilled to bits and pins it up on the fridge. We have a greater dignity being labourers for God than we give to those who work for us. If we want to rejoice in what we do, then we must give others an opportunity for them to rejoice, too.

Of course, we’re not all created to perform the same tasks. St Paul reminds us that there are apostles, evangelists, prophets, teachers, pastors, workers of miracles, healers, assistants, politicians and interpreters. There are tent-makers, soldiers, fishermen, carpenters… the list goes on. We are all created to serve God in being the person that we are with all our strengths and weaknesses.

The trouble is that the presence of Sin and Evil often obscures who we are.

[PAUSE]

As we approach Lent, we are faced with the opportunity to fast and pray for a release from our sins and to recover our mission in life, the reason God made us. No, that doesn’t necessarily have a simple answer and it may be only when we have passed from this life that we find out. That’s okay. The point is that we use whatever means we have at our disposal to work for God. Prayer and fasting help us to see more clearly what God wants us to do.

[PAUSE]

This Lent, let us direct our prayers and fasting to discover God’s mission for us as individuals and as a Church. Perhaps, then, God will pin our work up on His fridge.

Purifying Ecclesiastical Decrepitude

Sunday, February 2, 2020

Sermon for the Feast of the Purification of the Blessed Virgin Mary

The church building is showing its age. The white plaster is greying and cracking in places. The woodwork is riddled with woodworm. The brasswork is dull and without lustre. The altar frontals are fading and getting a bit tatty. The ornaments are covered in dust. The corners of the ceiling are a bit mouldy. The floor needs a good sweep. It all looks tired and faded and a bit miserable.

This would seem an accurate picture for many, especially in those places where the congregation has dwindled and aged to the point where the regular upkeep of the building is becoming progressively more and more difficult. It’s all rather sad and discouraging. But what can you do?

[PAUSE]

The aged Simeon probably feels the same way. His body has aged. His legs hurt. His eyes are not as keen as they once were. Here he is, about to perform a ritual that he has performed hundreds of times before, for people who are probably just going through the motions. Jerusalem is controlled by the Romans who care nothing for God. The Jewish Religion is controlled by a ruling elite of Scribes and Pharisees who are more interested in the tassels on their fine robes than worshipping God in their hearts. Everything seems a bit worn out, baggy and a bit loose at the seams.

And yet despite all this, with his customary professionalism and kindness, aged Simeon spies the young couple entering into the temple with their little boy and prepares the rite of purification for this young mother.

And the house is suddenly filled with glory. Why?

[PAUSE]

There are many remarkable things about Mary and Jesus which we should love to think upon. That’s what the church year is for so that we can pay close attention to all those little things Our Lord does for us and what Our Lady points out to us. The purification of Mary is very closely associated with the events of the Epiphany of the Lord in one particular aspect.

Our Lord goes through rituals that are unnecessary for Him. He is circumcised, but He is already a child of God. He is given presents by Magi but doesn’t need them. He is baptised by St John but has not sinned. He attends a wedding and, even though His time has not yet come, turns water into wine. Our Lady comes forward for purification and yet is already pure. If these are all unnecessary, why do Our Lord and Lady go through with them?

You might say that these are acts of humility and obedience, and you would be right. You might say that these allow Our Divine Lord Jesus Christ to identify with us fallen human beings, and you would be right. There is one more thing – purification.

[PAUSE]

In His Circumcision, Our Lord takes the whole Law of God upon Himself and liberates us from its letter. He prefers us to circumcise our hearts. The Law is purified by Christ’s obedience so that we can be justified by Faith.

In His visitation by the Magi. Our Lord receives gifts of gold for His Kingship, frankincense for His priesthood and myrrh for His burial. In so doing, He purifies our understanding of kingship, of priesthood and even Death itself.

In His Baptism, Our Lord purifies the waters of repentance into waters of incorporation into the Church and membership with Him. He purifies Baptism so that the outward sign receives its inward grace.

In turning water into wine, Our Lord purifies marriage so that a man and a woman may receive grace to live a married life as God intended it as the necessity of water to live is transformed into the richness of God’s love in good wine.

In presenting herself for purification, Our Lady is shown that through her purification, God purifies the Church, giving Light to lighten the Gentiles and the Glory of God’s people, Israel. For God has promised, “I will shake all nations, and the desire of all nations shall come: and I will fill this house with glory, saith the Lord of hosts.”

For Simeon, the general decay of his body is transformed by the truth of God’s promise. He can die in peace but he realises the glory of resurrection and the restoration of that which is falling to bits. All he has done is kept faithful to God as the light fades and things go stale, and his faith is rewarded by this vision of glory in the face of the little tiny Messiah.

[PAUSE]

And so it is with us. Things look as if they are falling to bits. Institutions are crumbling; church buildings are falling into disrepair; Society is losing sight of what is right and wrong. We need just to let it happen – hard to do, but this is how we make our sacrifice. God will shake, God will judge and God will purify

Our job is simple: we continue. We continue to hold the faith. We continue to say the old prayers. We continue to proclaim the same Gospel as was first proclaimed in the Resurrection of Our Lord. We continue to believe the old faith as the Ancient Creeds express. We continue to fight for God’s eternal law of love for all human beings. We continue to hold the same hope that the first martyrs held. We continue to do what we can for the love of God. Like Simeon, we shall see our lives, our homes, our churches and our societies purified and glorified in the Light of Lights.

And we, too, will depart in peace and then see the Glory of God Himself eternally.

Most Reading

Blog Archive

Blog Archive

Popular Posts